Codiponte

CODIPONTE

Geen levend mens kan het zich heugen. Daarvoor is het allemaal veel te lang geleden. Maar de sporen zijn er nog. Levend verleden in het dagelijks bestaan van de inwoners van Codiponte.

VERLEDEN

Codiponte, dorp in de vallei tussen de Apuaanse Alpen en de Apennijnen. Gelegen aan de enige doorwaadbare plek in de rivier de Aulella in de verre omtrek. Duizenden jaren zijn mensen hier de rivier overgestoken op weg naar de ruige Garfagnana. Te paard. Of te voet. Met, of zonder lastdier. Over grotere handels- en later pelgrimsroutes. Of over de mulattiere, de muilezelpaden.

Prehistorische Apuaanse volken. Romeinen. Oosterogoten. Byzantijnen. Longobarden. Franken. Handelaren. Pelgrims. Soldaten. Kruisridders. Vagebonden. Mensen, net als wij, met hun verhalen. Ze lieten door de eeuwen heen hun sporen na in Codiponte. Versterkt dorp. Rijk door de tol die geheven kon worden. Geld en goederen die reizigers binnenbrachten. De versterkte pieve. De burcht. Het klooster. De tolwachterspoort. Allemaal torenen ze uit boven het dorp. Gerestaureerd. Of als ruïne.

HEDEN

Pleisterplaats. Rustplek. Magische plek op het kruispunt van de lineaire tijd die altijd verder gaat, en de circulaire tijd die rust en bezinning brengt.

Codiponte, waar oud zeer kan helen.

‘Dit gastvrije dak, hier is de hele wereld.’

Giacomo Puccini, 1858-1924. Vijf jaar toen hij zijn vader verloor.