EEN BIJZONDER VERHAAL VAN VERTROUWEN EN LIEFDE
Gedurende het voorjaar van 2024 draag ik een last die te groot is. Mijn verantwoordelijkheid voor ons project op het pleintje van Codiponte drukt op me. ’s Nachts schrik ik wakker van neerstortende balken in het huis op meer dan 1300 kilometer van mijn bed. Ik voel: dit is te groot voor mij. Ik kan het niet meer dragen. In augustus 2024 reis ik naar Codiponte om Maartje te vertellen dat ik niet verder kan met ons project op het pleintje. We kijken elkaar aan en weten allebei niet hoe het nu verder moet.
Twee dagen voor mijn terugreis naar Nederland vindt een lezing in de pieve (kerk) plaats van een bekende kunsthistoricus over de geschiedenis van Codiponte. Mijn Italiaans is eigenlijk niet goed genoeg, maar ik vertrouw erop dat de inleider beeldmateriaal gebruikt en dat mijn kennis van de kunstgeschiedenis groot genoeg is om toch te kunnen volgen wat hij zegt. Zeker als Maartje naast me zit, die ik aan kan stoten om te vragen: ‘Wat zegt ie?’
JE GAAT WEL!
In de middag komt Maartje naar me toe gesneld. Ze kan niet meegaan naar de lezing. ‘Dan ga ik ook niet’ besluit ik. Het is de hele dag heet geweest. Ik ben moe. Ik zit op m’n stoel om even bij te komen als ik plotseling het gevoel heb dat iemand me in m’n nek pakt en tegen me zegt: ‘Maar je gaat wel!’. Ik sta op, fris me op, eet haastig iets en loop langs de kortste weg naar de pieve. De lezing is druk bezocht. Ik realiseer me al snel dat mijn kennis van het Italiaans niet toereikend is. Dan verschijnt de eerste afbeelding.
OMMEKEER
Matilda van Canossa. Deze afbeelding ken ik. Maar wat heeft Matilda van Canossa met Codiponte te maken? Het verhaal glijdt langs me heen. In de pauze besluit ik terug te lopen naar de Concia. Terwijl ik langs het water terugloop en de gouden avondzon zie schijnen op het dorp, voel ik een diepe verbondenheid met alles om me heen. In een flits weet ik het. Huis voor Levensverhalen moet hier komen, op deze plaats. Ons project moet doorgaan. En het moet Casa Matilda heten.